Je baan opzeggen, je moet het maar durven - Eigen Kracht Coaching Rotterdam

Je loopt al veel te lang met tegenzin naar je werk.
Elke zondagavond voel je het al.
Maandagochtend sleep je jezelf naar binnen met een hoofd vol lood en een glimlach die steeds minder geloofwaardig voelt.

Maar je baan opzeggen? Daar begin je niet aan!

Je hebt een hypotheek of huur.
Misschien kinderen.
Verantwoordelijkheden.

En inspirerende quotes als ‘Je moet je hart volgen’ betalen de rekeningen niet.

Dus je blijft.

Niet omdat het nog goed is.
Maar omdat weggaan te gevaarlijk voelt.

Allereerst: ik snap hoe je je voelt.

Ik weet hoe dat is. Ik bleef ook veel te lang terwijl ik het allang niet meer naar mijn zin had. En dan druk ik me nog zacht uit. Ik sleepte mezelf dagelijks naar kantoor.

Mijn grootste angst?

Dat ik als een soort zwerver onder de Willemsbrug hier in Rotterdam zou eindigen. Ik droomde ervan om mijn eigen bedrijf, dat ik de afgelopen jaren naast mijn baan erbij deed, serieus uit te bouwen. Maar ik durfde die stap niet te zetten omdat ik bang was dat ik te weinig klanten zou krijgen en er niet genoeg mee zou verdienen.

Dus bleef ik ongelukkig in mijn vaste baan.

Totdat ik de moed had de toko acuut gedag te zeggen

Het is juli 2018 als ik dit blog schrijf. Nog geen vier weken geleden liep ik voor het laatst door de draaideur van de gemeente waar ik ruim zestien jaar werkte.

Toen ik die ochtend naar kantoor ging, had ik geen idee dat het mijn laatste dag zou zijn.

Ik wilde met mijn manager in gesprek over de intimidaties die ik had ervaren van drie nieuwe collega’s tijdens zijn vakantie. Ik wilde hem vertellen over de manier waarop ik fouten in mijn schoenen geschoven had gekregen, de grapjes die ze steeds over mij maakten, hoe een van hen in een 1-op-1 overleg agressief was geweest en me onder druk excuses had laten maken.

Ik verwachtte geen wonder, maar wel iets in de trant van: “Hanneke, we gaan dit uitzoeken en lossen het op. Wat naar voor je.“

Maar mijn manager wilde mijn verhaal niet horen. Hij stak meteen van wal: “Ik ben al bijgepraat. Dit is niet meer te repareren. Ze hebben geen vertrouwen meer in jou, inhoudelijk niet en in de samenwerking ook niet.”

Ik keek hem verbijsterd aan. Even was het stil. Hij slikte kort… en praatte daarna gewoon verder. “Je kunt maar beter met HR gaan praten. Blijf morgen anders maar thuis.”

Binnen tien minuten stond ik weer buiten.

Het was alsof de lucht uit mijn longen werd gezogen. Alsof ik in een paar zinnen van mens tot probleem werd teruggebracht. Alsof zestien jaar inzet, loyaliteit en vakmanschap ineens niets meer waard waren. En het bizarre was: er lag helemaal geen dossier dat dit verhaal droeg. Integendeel. Ik had goede beoordelingen. Nog maar kort daarvoor had ik een 360 graden assessment met lovende feedback afgerond.

Ik ging niet naar HR, maar liep terug naar mijn werkplek. Ik had nog een overleg met een externe. Ik was als verdoofd. Bizar eigenlijk, dat ik ‘normaal’ kon doen terwijl ik vanbinnen al lang ergens anders was. We bespraken dingen die er voor mij ineens totaal niet meer toe deden. En ergens halverwege dat gesprek voelde ik het. Dit is genoeg. Ik keek hem aan en zei: “Ik wil hier niet zijn.” Ik hoorde het mezelf zeggen. Rustig, bijna helder. Ik excuseerde me. Hij keek me verbijsterd aan. Ik liet hem daar samen met de beleidsambtenaar achter.

Ik pakte mijn spullen. Liep de gang door, drukte op de knop van de lift en ging naar beneden. De liftdeuren gingen open. Ik stapte uit en zag niemand meer. Voor me zag ik die draaideur. Ik stapte erin en duwde het glas vooruit. En daar, midden in die draaibeweging, wist ik: hier kom ik nooit meer terug.

Twee weken later had ik mijn vaststellingsovereenkomst getekend.

Vier weken later sta ik hier. Op een duikplank. De zon brandt op mijn huid. Mijn hart bonst en ik haal diep adem. En terwijl ik spring en het water me opvangt, zeg ik tegen mezelf:

Ik kies voor mij. Ik heb losgelaten wat mij klein maakte. Ja, dit is ongelofelijk spannend. Maar ik heb vertrouwen in mijn eigen kracht!

Jezelf kiezen boven strijd

Ik zie veel mensen in zo’n situatie de ziektewet in gaan. Zich ziekmelden omdat hun lijf allang heeft besloten wat hun hoofd nog niet durft toe te geven.

Ik snap dat. Echt.

Maar ik vertrok en als ik daar nu op terugkijk, vind ik dat nog steeds ongelooflijk stoer. Ze hadden me als ambtenaar nooit weg kunnen krijgen. Als ik het aanhangig had gemaakt waren mijn manager en die collega’s echt niet weggekomen met hun woorden en daden. Ik vertrok omdat ik mezelf koos boven strijd.

Ik weet nog niet wat de toekomst me gaat brengen. Want laat ik eerlijk zijn: ik weet niet of mijn coachpraktijk een succes zal worden. Sterker nog: tot nu toe deed ik dat werk er vooral – naast mijn vaste inkomen – er een beetje bij. Naast alles wat veilig en voorspelbaar voelde.

Dus nee, ik ben niet vanuit zekerheid vertrokken.

Mijn vertrek is een daad van moed.

Het laatste duwtje

Mijn waarden sloten al langer steeds minder aan bij de bedrijfscultuur van mijn werkgever. Ik wist dat dit niet meer ging veranderen.

Juist omdat ik nu zelfverzekerder dan vroeger in het leven sta, kon ik de keuze maken om niet te blijven in een toxische organisatie.

Belemmerende overtuigingen weg?

Mensen denken vaak dat coaches, TED-talk sprekers en andere goeroes het allemaal voor elkaar hebben. Dat ze vrij zijn van gedachten die niet helpen. Dat ze altijd stevig staan, altijd weten wat ze doen, altijd boven de situatie hangen.

Ik kan je zeggen: niets is minder waar. Zij hebben net als ik zorgen. Ook als ze zeggen van niet. Ook zij voelen zich soms klein, onzeker of verloren. Alleen laten ze je dat zelden zien.

En ook ben niet ineens verlicht. Nu ik zonder baan zit, vliegt de twijfel mij geregeld aan.

Ik was ambtenaar en je snapt het al. Met mijn stap naar zelfstandigheid zijn waarden als zekerheid en veiligheid in het geding gekomen. Mijn gedachten slaan geregeld op hol:

Wat heb ik gedaan?
Ga ik wel een inkomen verdienen?
Gaat het me echt wel lukken een succesvol ondernemer te zijn?
Oh shit……. Ik heb nog bijna geen klanten.

Die gedachten wegstoppen werkt niet, weet ik. Hoe meer je probeert niet aan iets te denken, hoe meer je eraan denkt, is mijn ervaring. Dus sta ik bij mijn overpeinzingen stil en pas ik de methode toe die ik ook mijn klanten leer om hun gedachten om te buigen.

Stappenplan om belemmerende gedachten om te buigen

Stap 1: Onderzoek je gedachte

Stel jezelf de vraag: is deze gedachte 100% waar? Check of je er bewijs voor hebt dat het klopt. Vaak blijkt eerlijk gezegd dat het antwoord ‘nee’ is.

In mijn geval: ik weet helemaal niet of mijn bedrijf zal mislukken, want ik ben nooit echt fulltime begonnen.

Stap 2: Benoem het gevoel dat de gedachte oproept

Vraag jezelf: welk gevoel geeft deze gedachte me? Bijvoorbeeld: onrust, stress, angst. Het helpt je om bewust te worden van de impact van je gedachten op je gemoedstoestand.

In mijn geval: het geeft me onrust en stress.

Stap 3: Onderzoek of de gedachte je helpt

Vraag jezelf: helpt deze gedachte mij verder? Meestal is het antwoord opnieuw ‘nee’. Het inzicht dringt door: het is zonde van je tijd en energie om je druk te maken over iets waarvoor je geen bewijs hebt dat het zal gebeuren.

In mijn geval: het helpt me niets, het maakt me alleen onzeker en gespannen terwijl ik vrees voor iets dat nog komen gaat. Ik kan de toekomst helemaal niet voorspellen.

Stap 4: Bedenk een behulpzame gedachte

Richt je op een gedachte die je wél ondersteunt en motiveert. Denk aan de positieve gevolgen.

In mijn geval: wat als ik me volledig op mijn eigen bedrijf richt? Wat is er mogelijk als ik al mijn energie en ideeën er volledig voor inzet?

Stap 5: Voel het effect van de nieuwe gedachte

Merk op hoe je gemoedstoestand verandert: onrust wordt rust, kalmte en aanvaarding. Laat de energie die vrijkomt toe. Herhaal dit proces telkens als je merkt dat oude, belemmerende gedachten terugkomen.

In mijn geval: het geeft me energie, vertrouwen en een gevoel van vrijheid. Mijn onrust verandert in rust en ik voel dat ik stappen kan zetten richting mijn eigen pad.

Wat de toekomst gaat brengen? Ik weet het niet….. Maar ik laat me niet koeienoren door toxische collega’s. Daarvoor heb ik teveel zelfrespect.

Kansen benutten

Gaan voor het onbekende zie ik als kans. Ik zei ‘ja’ tegen mezelf en ga datgene doen waar ik echt energie van krijg en wat niet eens voelt als werken. Anderen verder helpen in hun persoonlijke ontwikkeling. Vertrouwen dat ik waarde toevoeg als coach en creatieveling.

Ik ben de diepte in gedoken en volg mijn hart met al mijn onzekerheden. En bovenal met vertrouwen in mezelf!

Mijn vraag aan jou is:

Blijf jij zitten waar je zit terwijl je weet dat je daar niet tot je recht komt? Maak dan een afspraak. Je springt niet in het diepe, je hebt mij als reddingsboei ; – ).

Hoe kan ik je helpen?

Boek een kennismaking. Jarenlang was ik communicatieadviseur in een toxische organisatie met een afrekencultuur. Ik weet hoe je met lastige collega’s en situaties omgaat en daarin je grenzen aangeeft. Wat ik leerde over hoe je voor jezelf gaat staan, geef ik met plezier door aan jou.