Afgelopen week gaf ik een masterclass.
En eerlijk?
Hij ging allesbehalve perfect.
De planning liep uit.
Ik voelde de stress oplopen.
Alle browsers klapten weg.
Bij het live gaan ging het meteen mis. De verbinding van het programma dat ik had aangeschaft viel weg. Gelukkig was daar Leroy, mijn marketeer in Thailand, die het binnen 5 minuten wist te fixen.
Ondertussen zag ik deelnemers verdwijnen…
Heel even dacht ik: daar gaan ze.
Maar nee, ze logden gewoon opnieuw in en kwamen weer terug.
Toen ik mijn scherm wilde delen, werd alles zwart.
Wat bleek? Ik was een knopje vergeten. Snel opgelost.
Maar het absolute dieptepunt?
Op het moment suprême… verdwenen mijn presenter notes. Mijn spiekbrief. Mijn zorgvuldig opgebouwde houvast. Weg.
Dus daar zat ik.
Live.
Zonder spiekbrief.
En ergens voelde ik precies wat zoveel van mijn klanten voelen vlak voor een lastig gesprek: shit… nu moet ik het echt zelf doen.
Hoe het afliep
Er gebeurde iets interessants.
Want ondanks de chaos lukte het belangrijkste wél.
Sterker nog: de energie was geweldig en ik wist alle adviezen gewoon uit mijn hoofd. Niet gek als je bedenkt dat ik dat dagelijks in coachkamer bespreek.
Mensen bleven tot het einde hangen. Echt tot het einde. Geen leeglopend webinar waarbij iedereen na twintig minuten stiekem weer in een Excel-sheet verdwijnt terwijl ze half luisteren met één AirPod in.
Nee.
Iedereen bleef zag ik later in de statistieken.
De deelnemers reageerden.
Deden mee.
Voelden zich geraakt.
Ik kreeg mooie reacties.
Berichten.
Afspraken in mijn agenda.
En misschien nog wel belangrijker: mensen gingen weg met herkenning, praktische inzichten en het gevoel ik ben dus niet gek. Daarover kreeg ik meerdere mailtjes.
En eerlijk?
Dat was uiteindelijk precies mijn bedoeling.
Ik had een knop in de masterclass gezet waarmee mensen direct konden instappen in mijn traject.
Klinkt strategisch.
Lekker ondernemerstaal-sausje eroverheen.
Alleen vergat ik één belangrijk detail: 97 à 98 procent van mijn klanten betaalt zo’n traject niet zelf. Hun werkgever betaalt.
Dus natuurlijk denkt niemand tijdens een webinar: nou, ik trek spontaan even 3.197 euro uit mijn binnenzak terwijl Hanneke bezweet haar scherm probeert terug te vinden.
Nee.
Wat mensen deden was eigenlijk veel logischer: ze planden gesprekken in om te kijken of hun werkgever het traject wil vergoeden.
En ineens zag ik het.
Mijn masterclass was niet mislukt. Mijn route ernaartoe klopte gewoon nog niet helemaal.
Dat is iets anders.
Toch kwam mijn innerlijke perfectionist in opstand
En tóch…
toen ik klaar was, voelde ik alsnog dat stemmetje. Dat irritante perfectionistische stemmetje dat ergens diep vanbinnen woont alsof het gratis huur betaalt.
“Ja maar… het was niet perfect.”
Herkenbaar?
Dat stemmetje dat:
- niet kijkt naar impact;
- niet kijkt naar groei;
- niet kijkt naar wat goed ging;
maar direct met een vergrootglas op die paar dingen gaat zitten die anders hadden gekund.
Perfectionisme is soms net een stage manager van een Broadway-show die na een staande ovatie alleen nog kan praten over dat ene spotlampje dat drie seconden te laat aanging.
Perfectionisme gaat zelden over kwaliteit
Perfectionisme lijkt over kwaliteit te gaan. Maar meestal gaat het over betekenis. Over wat iets zegt… over jou. En dat bracht me terug naar het moment dat mijn dochter Juul haar allereerste zware onvoldoende scoorde.
Ze is dan zestien.
Ik word midden in de nacht wakker van hard gehuil.
Niet een beetje sniffen.
Echt ontredderd. Paniek. Rauwe wanhoop.
Ik schrik overeind en daar staat mijn dochter. Zeventien jaar. In de deuropening van onze slaapkamer.
Compleet overstuur.
Mijn eerste gedachte: er is iets ernstigs gebeurd.
Ik sla de deken van me af. Hartslag omhoog. Klaar voor slecht nieuws.
En dan zegt ze: “Ik heb een 3 gehaald.”
Voor haar opstel Nederlands.
Haar eerste onvoldoende ooit.
Ik weet nog dat ik daar zat. Half wakker. Half opgelucht dat niemand dood was. Maar vooral geraakt door iets anders: dit ging helemaal niet over die 3.
Dit ging over wat die 3 betekende.
Waarom een 7 voor sommige mensen voelt als falen
En dat zie ik zó vaak bij klanten terug. Gelukkig heb ik er zelf zelden last van. Als ik iets niet ben, is het perfectionistisch.
Perfectionisme gaat zelden alleen over graag goed werk willen leveren. Dat klinkt nog gezond. Het wordt gevaarlijk met overtuigingen dat:
- fouten iets zeggen over jouw waarde;
- kritiek gevaarlijk is;
- afwijzing vermeden moet worden;
- controle veiligheid geeft.
En daarom voelt een 7 voor sommige mensen niet als: “prima gedaan.”
Maar als:
- ik stel teleur;
- ik ben middelmatig;
- ik ben niet goed genoeg.
Dat voel je niet alleen in je hoofd. Dat voel je in je lijf
Daarom werken goedbedoelde adviezen vaak niet. “Joh, een 8 is toch ook prima?” “Niemand verwacht perfectie.” “Leg de lat wat lager.”
Leuk geprobeerd, Gerda.
Maar zo werkt het niet want perfectionisme los je niet op met logica alleen. Je zenuwstelsel doet namelijk ook mee.
Dat is waarom zoveel mensen blijven hangen in:
- overvoorbereiden;
- eindeloos herschrijven;
- controleren;
- uitstellen;
- pleasen;
- twijfelen;
- nóg harder werken.
Niet omdat ze lui zijn.
Maar omdat perfectie ergens veiligheid is geworden.
De buitenwereld beloont perfectionisme in het begin vaak ook nog.
Je krijgt complimenten. Je bent ‘degelijk’. Zo’n harde werker, daar kun je op bouwen. Tot je agenda ontploft. Je hoofd nooit meer uitgaat. En je op zondagmiddag nog mails zit te herschrijven alsof de NAVO ervan afhangt.
Wat ik zelf deze week opnieuw merkte tijdens die masterclass: je kunt perfectionisme niet verslaan door perfect te worden.
Dat klinkt logisch. Maar heel veel mensen proberen dat onbewust wel.
“Als ik het nóg beter doe, voel ik eindelijk rust.”
Alleen die rust komt niet.
Want de lat verhuist gewoon mee alsof het een hysterische personal trainer is die na iedere overwinning roept: “Leuk. En nu nóg strakker.”
En nee, dit worden geen tips als: wees gewoon wat liever voor jezelf zijn. Daar kom je namelijk niet mee weg als jouw zenuwstelsel al kortsluiting krijgt van een foutje in een PowerPoint.
Dus laten we het praktisch maken.
1. Train bewust op imperfectie
Nee daarmee bedoel ik niet: lever bewust slecht werk af.
Rustig aan…
Perfectionisten maken vaak één klassieke denkfout: óf het moet perfect, óf het wordt een totale ramp waar half LinkedIn schande van spreekt.
Maar daartussen zit nog een heel gebied.
Dus oefen klein.
- verstuur een interne mail zonder hem 14 keer terug te lezen;
- laat een WhatsAppje staan met een typefout;
- spreek je uit zonder eerst een complete TED Talk in je hoofd te repeteren;
- maak iets “goed genoeg” voor het doel.
Want dát is de oefening: leren dat de wereld niet instort als iets geen tien is. En spoiler alert: meestal merkt bijna niemand het verschil tussen jouw 8 en jouw 10.
Alleen jij.
Met je innerlijke kwaliteitsinspecteur in fluorescerend hesje.
2. Stop met kwaliteit verwarren met eigenwaarde
Dit is een gemene.
Want veel perfectionisten denken onbewust:
- goed presteren = veilig;
- fouten maken = afwijzing;
- succes = waardevol zijn.
Als iets mislukt, voelt het dan als ‘ik ben mislukt’.
- Een presentatie die niet perfect ging, zegt niets over jouw intelligentie.
- Een onvoldoende zegt niets over jouw waarde. Feedback zegt niets over jouw bestaansrecht.
- Alleen perfectionisten maken daar vaak één grote emotionele stamppot van.
Dus oefen hiermee: praat over jezelf alsof je het over iemand anders hebt.
- Niet: “Ik bén een mislukking.”
- Maar: “Dit onderdeel ging minder sterk.”
Dat maakt psychologisch een wereld van verschil.
3. Kijk niet alleen naar resultaat, maar naar herstelvermogen (wat emotioneel sterke mensen vaak beter kunnen)
Perfectionisten beoordelen zichzelf vaak op één ding: hoe foutloos iets ging. Maar emotioneel sterke mensen hebben meestal een andere skill ontwikkeld: herstellen.
Dus niet:
- nooit stress hebben;
- nooit fouten maken;
- nooit blokkeren.
Maar:
- terugveren;
- relativeren;
- bijsturen;
- doorgaan terwijl het ongemakkelijk voelt.
Dat is óók kracht.
Misschien zelfs méér kracht.
Want eerlijk?
Bijna niemand groeit van altijd tienen halen.
Je groeit van:
- fouten overleven;
- spanning dragen;
- ontdekken dat je niet instort als iets anders loopt dan gepland.
En dát is precies waarom mijn masterclass achteraf misschien waardevoller was dan een perfect geregisseerde versie. Mensen zagen geen glad marketingrobotje met een hagelwit gebit en een: “Hey topperrrr, vandaag ga jij je leven ownen!”
Ze zagen een mens.
Iemand die stress had. Improviseerde. Doorzette. En er alsnog stond met energie, betrokkenheid en enthousiasme.
En gek genoeg vertrouwen mensen dát vaak veel meer.
Dus misschien moet jij dit ook even horen: je hoeft niet perfect te zijn om waardevol te zijn. Niet als werknemer. Niet als leidinggevende. Niet als ouder. Niet als ondernemer. En ook niet tijdens een masterclass waarbij je complete spiekbrief besluit zichzelf collectief van het leven te beroven.
En ja…
je kunt absoluut proberen dit allemaal zelf te veranderen. Veel mensen zeggen na mijn masterclass: “Dank je wel Hanneke, ik ga hier eerst zelf mee aan de slag.”
En ik snap dat echt.
Want inzicht voelt even krachtig. Je voelt motivatie. Nieuwe energie. Beweging. Maar inzicht alleen verandert gedrag meestal niet blijvend.
Want zodra het spannend wordt, schiet je brein vaak terug in wat het kent:
- pleasen;
- aanpassen;
- controleren;
- vermijden;
- jezelf klein maken.
Niet omdat je zwak bent.
Maar omdat oude patronen sterker zijn dan één inspirerende avond.
Daarom werkt echte verandering anders.
Door:
- te oefenen op spannende momenten;
- terug te kijken op gedrag;
- nieuwe reacties te trainen;
- patronen zichtbaar te maken;
- iemand te hebben die je confronteert als je jezelf weer voor de gek praat.
Dat is waarom mensen in coaching vaak veel sneller groeien dan alleen.
Niet omdat ze dom zijn.
Maar omdat veranderen in je eentje ongelooflijk moeilijk is als jouw eigen patronen ook degene zijn die je proberen te beschermen.
Misschien is dat uiteindelijk wel de grootste les van perfectionisme:
dat je niet hoeft te wachten tot je alles perfect kunt…
om te beginnen.
Wil je mijn masterclass alsnog een keer volgen?
Stuur me dan even een mailtje of een DM. Dan zet ik je op de lijst voor de volgende editie. En beloofd: de kans is groot dat er dan óók weer iets misgaat.
Maar eerlijk?
Dat overleven we waarschijnlijk gewoon.
Je las een blog van moi
Hanneke Zumker
Coach & mediator
Eigen Kracht Coaching is gespecialiseerd in zelfvertrouwen op het werk en lastige werkrelaties.
Hanneke Zumker begeleidt als drijvende kracht achter Eigen Kracht Coaching managers en professionals die vastlopen in hun werk.
Professionals die bij Eigen Kracht Coaching komen zijn inhoudelijk sterk, maar passen zich op het werk te vaak aan. Ze slikken in, stellen zich te loyaal op, maken zichzelf kleiner dan nodig is of raken vast in zichzelf door de lat steeds te hoog te leggen. Dat kost invloed, zichtbaarheid en energie. In de coaching leer je stevig je positie innemen, zonder jezelf te forceren of te verharden.
Managers komen bij Eigen Kracht Coaching wanneer hun team in de weerstand zit. Er is gedoe, stil verzet of onderhuidse spanning. Afspraken worden niet nagekomen, gesprekken lopen vast en harder duwen werkt niet meer. In de coaching ontstaat weer beweging in het team door scherp te kijken naar gedrag, patronen en onderlinge verhoudingen.
Het aanbod bestaat uit:
- 1-op-1 coaching voor professionals en managers
- Teamcoaching voor teams die vastlopen in weerstand of onderlinge conflicten
- Keynotes en trainingen over sociale veiligheid en communicatie op het werk
Met meer dan 100 vijfsterrenreviews en een uitgesproken focus op de werkcontext kiest Eigen Kracht Coaching bewust voor mensen die resultaat boven comfort verkiezen. ⭐⭐⭐⭐⭐
