Podcast #16 Intuïtie Als Raadgever – Vervelend Of Fijn?

Transcriptie podcast: intuïtie als raadgever, vervelend of fijn?

Hanneke: Je luistert naar de podcast Op Eigen Kracht Meer Werkgeluk. Ik ben Hanneke Zumker, coach en mediator. In deze podcast hoor je ervaringsverhalen en krijg je advies over hoe je jouw werkfrustraties kunt omzetten in werkplezier.

Ilithya: Hallo.

Hanneke: Hallo, goedemorgen. Daar gaan we weer.

Ilithya: Zeker.

Hanneke: Vandaag gaan we het hebben over intuïtie.

Ilithya: Intuïtie.

Hanneke: Ja.

Ilithya: Ik ben heel benieuwd.

Hanneke: Hoe sterk is die bij jou ontwikkeld? Heb jij een goede intuïtie?

Ilithya: Ik denk van wel. Ik heb er eigenlijk nooit zo over nagedacht hoe mijn intuïtie zich verhoudt tot die van anderen. Maar ik heb best vaak dat ik dingen zie en voel.

Ik ben heel gevoelig, heel sensitief, dus ik heb veel dingen door. Ik weet nog dat ik als klein meisje weleens zo’n voorgevoel had. Zo van: zal ik dit doen of zal ik dat doen? Dan luisterde ik er niet naar en achteraf wist ik: daar had ik even naar moeten luisteren.

Hanneke: We kunnen meteen stoppen, mensen, want de essentie van intuïtie hebben we al te pakken. Het is inderdaad precies wat jij zegt. Het is dat voorgevoel. Een soort helder weten. Dat je weet of iets goed voor je is of niet. Of dat iemand veilig voor je is of niet.

In mijn geval is mijn intuïtie heel sterk ontwikkeld. Vroeger had ik dat helemaal niet zo door. Je doet gewoon dingen en je weet eigenlijk niet waarom je ze doet.

Nu begrijp ik het beter. Ik heb als kind vaak in situaties gezeten waarin ik moest beslissen: is dit gevaarlijk voor mij of niet?

Ik had een thuissituatie waarin mijn moeder snel boos werd. Laten we het daar maar bij houden. En op school was het ook niet veilig, want ik werd ontzettend veel gepest.

Dus ik moest razendsnel weten: ben ik hier goed of ben ik hier niet goed? Daar paste ik mijn gedrag dan op aan.

Daar was ik me nooit zo bewust van. Tot ik volwassen werd en doorhad: hé, dit is wat ik over iemand dacht, en het klopt. Dan denk je: wat is dat dan?

Op een gegeven moment besefte ik: het is een soort weten.

Ik ben er ook wat ingedoken. De wetenschap zegt eigenlijk dat je hersenen razendsnel informatie bij elkaar brengen uit eerdere ervaringen. Daardoor kun je heel snel iets koppelen en weten wat dat voor jou betekent.

Het gaat vaak om kleine signalen die je ziet. Iets wat iemand doet. Of een gevoel dat je krijgt.

Bij sommige mensen reageert hun lichaam ook. Hun hartslag gaat omhoog of ze gaan sneller ademen. Dan krijgen de hersenen een signaal en gaat die intuïtie aan. Dus het kan ook vanuit die kant getriggerd worden.

Ilithya: Ja, heel interessant. Eigenlijk kun je het dan zien als een soort superpower. Als je een goed afgestemde intuïtie hebt, is dat heel krachtig. Als je kunt aanvoelen of iets wel of niet goed zit bij iemand.

Wat je zegt vind ik interessant. Ik heb ooit in een televisieprogramma iets gezien over dat wij mensen meer zintuigen hebben dan we denken. Gewoon wetenschappelijk gezien, niet vanuit een spiritueel oogpunt. Dat we dingen kunnen ruiken, zien en voelen.

We hebben dat een beetje afgeschreven. Alsof iets er niet is als we het niet letterlijk kunnen zien. Terwijl we heel veel waarnemen bij elkaar. Lichaamstaal of andere signalen die bij je binnenkomen. Waardoor je denkt: jij bent niet helemaal te vertrouwen, ook al kan ik niet precies verklaren waarom.

Hanneke: Ja, precies. Het is niet zweverig. Het hoort gewoon bij ons mens-zijn. Je moet weten of iets veilig voor je is of niet, dus we hebben dat mechanisme.

Ik denk ook dat als je jeugd niet helemaal prettig is geweest, of als je later situaties hebt meegemaakt waarin het niet veilig was, je dat sterker ontwikkelt. Je móét het dan ontwikkelen.

Waarschijnlijk is het sterker ontwikkeld dan bij iemand die een heel relaxed, kabbelend leventje heeft gehad en daar nooit mee bezig hoefde te zijn.

Jij zei net ook: als ik er niet naar luister, merk ik later dat het niet slim was.

Even vooropgesteld: als je iets denkt op basis van aannames, moet je altijd onderzoeken of het klopt. Je kunt intuïtie nooit zomaar voor honderd procent als waarheid verklaren.

Maar luister wel naar wat je gevoel, je gedachten en misschien wel je hele lijf je ingeven.

Als je daar niet naar luistert en alleen vanuit rationele overwegingen een beslissing neemt, met iemand gaat samenwerken of iets anders doet, kun je jezelf in een vervelend pakket brengen.

In mijn geval is dat ook gebeurd. Als ik voel dat iets niet lekker zit met iemand, en ik ga daar toch mee door, dan weet ik achteraf vaak: ik had naar mijn intuïtie moeten luisteren. Want het loopt dan vaak toch niet goed af.

Dat eerste gevoel blijkt dan te kloppen.

Ilithya: Op welke manier adviseer je mensen die bij jou komen om hiermee aan de slag te gaan? Want het lijkt me best lastig. Je hebt soms een voorgevoel, maar moet je daar dan helemaal op vertrouwen? Klopt het wel? Moet je het kunnen verklaren aan jezelf? Hoe ga je daarmee om?

Hanneke: Soms zeggen mensen bijvoorbeeld: “Toen ik bij die werkgever ging solliciteren, wist ik eigenlijk al dat het niet goed zat. Maar ik wilde die baan heel graag hebben, dus ik ben toch gegaan.”

In dat soort gevallen zeg ik: luister naar je gevoel. Als je gevoel zegt: doe het niet, doe het dan vooral niet. Natuurlijk hangt het af van de situatie, maar als het niet je laatste optie is: luister naar dat gevoel.

Verder zeg ik: probeer je intuïtie te ontwikkelen. Als je tegenover iemand zit of met iemand bent, vraag jezelf dan af: wat roept deze persoon bij mij op?

Kijk ook eens: hoe komt het dat ik dat gevoel heb?

Ik ben dat later gaan verklaren. Dan dacht ik terug: wat gebeurde daar nou waardoor ik dacht dat iemand een superfijn persoon was, en dat later ook zo bleek?

Vaak zit het in een bepaalde blik, een lichaamshouding, iets wat iemand zegt of juist niet zegt, of wegkijken. Ik denk dat intuïtie veel te maken heeft met de non-verbale signalen die wij als mens uitzenden.

Ilithya: Ja.

Hanneke: We denken vaak dat het vooral om praten gaat, maar het gaat ook heel erg over lichaamstaal.

Ilithya: Ja, honderd procent. Daarmee zeggen we soms nog meer dan met onze woorden. En ook je intonatie. Hoe zeg je iets? Welke toon zit eronder, los van de woorden?

Hanneke: Ja, de klank waarmee iets komt. Dat is ongelooflijk belangrijk om naar te luisteren en naar te kijken. Soms voel je het gewoon. Je voelt: dit is niet pluis. Dit is niet goed voor mij. Ken je dat?

Ilithya: Ja, ik herken dat zeker. Ik ben zelf ook in een vrij onveilige thuissituatie opgegroeid. Dus ik herken me heel erg in wat jij zegt.

Als jong meisje ben je dan altijd op zoek naar signalen van gevaar. Daar word je heel alert op. Eigenlijk word je dan heel goed in mensen lezen.

Hanneke: Ja, dat is wat het is.

Ilithya: Ik denk dat ik zelf als persoon ook altijd bezig ben met mensen analyseren. Doordat ik daar veel mee bezig ben geweest, ben ik gaan begrijpen waarom sommige mensen zich op een bepaalde manier gedragen of waar gedrag vandaan komt.

Dan kan ik de koppeling maken: ik voel iets onveiligs bij jou. En dan herken ik in mezelf: ah, je doet dreigend, maar je bent onzeker. Of: je doet onaardig naar mij, maar je bent bang. Dat ik kan verklaren wat erachter zit, helpt mij ook om sneller op mijn intuïtie te vertrouwen. Omdat ik hem begrijp.

Hanneke: Ja, maar dan nog. Als je begrijpt waarom iemand lelijk of onaardig doet — omdat hij bang is of wat dan ook — blijft dat gedrag voor jou niet prettig.

Iemand kan alle problemen van de wereld op zijn schouders hebben, maar als het gedrag niet goed voor mij is, is het voor mij alsnog een no-go.

Ilithya: Ja, honderd procent. Dat gaat dan weer over je eigen grenzen en voorwaarden. Daar hoef je misschien ook geen verklaring voor te hebben. Als iemand jou een rotgevoel geeft, kan dat voldoende zijn om niet met iemand te willen werken. Daar ben ik het mee eens.

Hanneke: Dat betekent natuurlijk niet dat je rigoureus meteen de eerste keer iemand afkapt. Daar gaat meestal wel iets aan vooraf.

Maar het kan ook zijn dat je juist die eerste keer meteen denkt: nou, dit wordt hem niet. Als er klanten bij mij komen waarvan ik denk: ik ben niet de juiste coach voor jou, ik voel het niet, dan zeg ik dat ook. Dat vind ik eerlijk naar de ander.

Want op het moment dat jij dat voelt en daar niets van zegt, maak je het ook niet bespreekbaar.

Dat is het andere: als jij iets bij iemand voelt, kun je het ook bespreekbaar maken en kijken wat er dan gebeurt. Vaak opent dat iets. En soms bevestigt het juist dat het niet klopt.

Dan kun je ook zeggen: dit is gewoon niet voor ons.

Het is heel onoprecht als je met iemand gaat samenwerken terwijl je continu dat onderbuikgevoel hebt.

Ilithya: Hoe zou je dat praktisch kunnen insteken? Stel, je wordt door je manager ergens op gezet met een collega en je voelt: dit klopt niet. Hoe kun je daarmee omgaan?

Hanneke: Wij hebben als zelfstandigen een luxepositie. Wij kunnen onze klanten kiezen. We kunnen kiezen met wie we samenwerken. Dat mag voor ons helemaal goed voelen. En dan nog gaat het soms mis. Dan denk je dat het leuk wordt, maar wordt het toch niet leuk. Maar dat gebeurt minder dan wanneer je in loondienst bent.

Als je ergens werkt, moet je samenwerken met mensen bij wie je intuïtief misschien denkt: dit voelt niet goed. Dit is niet goed voor mij. Op dat moment zul je met elkaar om tafel moeten gaan. Je kunt het ook bij je manager melden. Maar het is aan jou om te bespreken wat je voelt, merkt of ervaart, en om afspraken te maken over de samenwerking.

Op het werk kun je niet altijd zeggen: dan maar niet.

Daar zit nog iets anders bij. Of je intuïtief iets bij iemand voelt of niet, er is altijd iets wat je van de ander kunt leren. Dat heb ik zelf ook gehad. Soms voelde ik weerstand bij iemand, maar waren het ook dingen waar ik zelf niet goed in ben en die de ander juist heel goed deed. Daar kon ik dan van leren.

Dat onderscheid moet je maken.

Op je werk kun je kijken: wat zie ik bij jou waar ik me waanzinnig aan erger, maar wat ik zelf misschien niet heb en waarvan ik iets kan leren?

Stel, je bent heel rustig en niet zo profilerend. Je staat niet graag op de voorgrond. Maar je hebt een enorme hekel aan arrogante mensen die zichzelf in elk overleg laten horen.

Ja, dat is irritatie. Tegelijkertijd kan het voor jou ook een uitdaging zijn. Misschien moet jij ook vaker je stem laten horen, omdat je anders in de brij van mensen totaal wegvalt.

Dus vraag jezelf af: is het echt mijn intuïtie? Of is het iets wat ik niet leuk vind, maar wat ik zelf te ontwikkelen heb of misschien moet accepteren?

Ilithya: Interessant. Ik denk ook dat intuïtie ruimte krijgt op het moment dat je er woorden aan geeft. Ook al weet je nog niet precies wat het is, kun je zeggen: “Ik merk in onze samenwerking dat ik me op dit of dat moment niet prettig voel.” Of: “Ik merk dat ik bij jou in de buurt iets voel wat ik niet goed kan plaatsen.”

Als je het bespreekbaar maakt, breng je het aan het licht. Dan geef je het ook ruimte om eruit te komen. Dat doet me denken aan onze aflevering over kritiek geven.

Hanneke: Het is eigenlijk hetzelfde. Alles wat jij inhoudt en niet aan de ander vertelt, blijft bij jou. De ander weet het helemaal niet. Misschien zit er bij die ander wel iets achter. Angst, onzekerheid of iets totaal anders. Als je dat bespreekbaar maakt, kun je het soms uit de wereld helpen.

Ik heb meerdere keren klanten gehad die zich rot voelden omdat ze dachten dat intuïtie iets zweverigs was. Dat ze er juist niet naar moesten luisteren omdat het vaag was.

Ik heb mensen gehad die moesten huilen toen ik vroeg: “Wat zegt je intuïtie?” Dan zeiden ze: “Maar is het normaal om intuïtie te hebben?” Ik vroeg dan: “Wat voel je dan?” En dan beschreven ze eigenlijk precies wat wij nu bespreken. Dan zei ik: “Dat is iets waar je op mag vertrouwen.”

Ilithya: Ja.

Hanneke: Dan keken ze me aan en zeiden ze: “Maar is dat dan niet raar?” Nee, natuurlijk niet. Dat is iets goeds. Een groot goed zelfs. Als dat er is, mag je er vaker naar luisteren.

Een klant zei toen: “Dat geeft mij zoveel lucht. Ik heb mezelf altijd verteld dat ik dat moest wegstoppen en dat ik elke beslissing op rationele overwegingen moest nemen.”

Ilithya: Ja, dat vind ik eigenlijk heel jammer. Ik denk dat ratio in veel bedrijven of branches enorm de overhand heeft.

Hanneke: Branches misschien. Hoewel ik denk dat advocaten bijvoorbeeld ook veel intuïtie hebben.

Ilithya: Zeker. Maar zouden zij het zo noemen? Zouden zij het zo bespreken?

Hanneke: Waarschijnlijk noemen ze het iets anders.

Ilithya: Denk je dat het ook iets met mannen en vrouwen te maken heeft? Dat ratio meer als een mannelijke eigenschap wordt gezien en intuïtie misschien meer als een vrouwelijke eigenschap?

Hanneke: Ik weet niet of je dat zo kunt zeggen. Maar ik heb eigenlijk nog nooit een man in mijn coachpraktijk expliciet over intuïtie gehoord. Ik heb het vooral met vrouwen over intuïtie.

Dat is een goed punt, Ilithya. Ik ga dit eens met mannen bespreken. Ik werk veel met technische mannen, advocaten en chirurgen. Hoe nemen zij beslissingen? Ik ga dit inbrengen.

Ilithya: Ja, ga dat eens onderzoeken. Mijn eigen ervaring is dat mannen veel vaker… nou ja, soms hè, in grote lijnen, want je hebt natuurlijk ook heel mannelijke vrouwen en vrouwelijke mannen.

Hanneke: We generaliseren even.

Ilithya: Precies. Maar in grote lijnen merk ik dat als ik over mijn gevoel wil praten, over intuïtie of over iets wat ik aanvoel, ik sneller mijn ei kwijt kan bij vrouwen dan bij mannen.

Misschien is dat ook biologisch terug te herleiden. Mannen moesten jagen en vrouwen moesten bij de kinderen blijven. Misschien moest onze intuïtie scherp zijn en bij mannen meer de ratio.

Hanneke: Vrouwen praten er misschien liever over dan mannen.

Als ik aan mijn man vraag hoe het met zijn vrienden was, zegt hij: “Ja, was gezellig.” Waar hebben jullie het over gehad? “Gewoon, biertje gedronken.”

Ilithya: Wij hebben hele boeken besproken.

Hanneke: Over het algemeen is dat wel zo. Aan de andere kant: mijn man vindt mijn intuïtie wel interessant. Wij zijn al sinds 1997 samen. Ik heb in onze relatie vaker over mensen gezegd: “Dat zit niet goed. Het lijkt wel goed, maar dat zit niet goed. Let maar op.”

Bijvoorbeeld: “Die gaan scheiden.” En dan gebeurde dat.

Ik heb vaker dingen gezegd die later bleken te kloppen. Mijn man, die techneut is, zegt nu ook: “Jouw intuïtie klopt heel vaak.” Maar bij zichzelf is hij er volgens mij helemaal niet zoveel mee bezig.

Ilithya: Grappig hè. Ik heb dit ook. Ik kan met mijn vriend naar een feestje gaan. Dan komen we thuis en zegt hij: “Die en die waren aardig, dat was leuk.”

Dan zeg ik: “Ja, maar die twee hadden ruzie voordat ze kwamen. Dat kon je zien. En zij zat sowieso iets uit te spelen.” Dan zegt hij: “Hè? Dat had ik helemaal niet door.” Maar als ik het dan uitleg, zegt hij: “O ja, je hebt wel gelijk.”

Ik zie dat gewoon meteen bij mensen.

Hanneke: Je voelt het ook. Is het iets energetisch? Ik weet het niet. Maar het zit ook in de blik. Wat ik zeg is: zorg ervoor dat je je intuïtie ontwikkelt. Ik sta waarschijnlijk scherp afgesteld, jij ook denk ik. Maar zorg dat je die intuïtie verder ontwikkelt.

Let op non-verbale signalen. Let op hoe iemand kijkt, hoe iemands stem klinkt, wat iemand zegt, welke signalen iemand afgeeft. Ga voor jezelf eens bepalen: wat denk ik bij deze persoon? Op die manier ga je dingen veel beter inschatten.

Nog een grappig verhaal. Ik zat bij de coach van mijn ex-werkgever en vertelde hierover. Ik ben hier namelijk heel blij mee. Sinds ik weet dat ik het heb, zet ik het heel bewust in.

Zij zei: “Zou je ervan af willen?”

Ik dacht: ervan af willen? Ik snapte de vraag niet. Ik vond het zo raar. Hoezo vraag je dat? Zelfs een coach had zoiets van: dat is wel heftig dat je dat hebt. Maar dat is helemaal niet heftig. Het is een heel handig hulpmiddel.

Ilithya: Dat je meer ziet dan anderen en dat je mensen hun intenties kunt aanvoelen. Goh, wil je daarvan af?

Dat vind ik een heel bijzondere vraag.

Dat laat ook zien dat we in de maatschappij voelen een beetje als vervelend hebben bestempeld. Huilen, voelen, boosheid: stop het maar weg. Dat is niet normaal of niet gewenst. Terwijl ik het prachtig vind. Krachtig.

Hanneke: Ja, ik ook. Ik denk dat we voelen juist niet moeten wegstoppen. Ik snap wel dat een woedeaanval op je werk niet handig is. Maar een keer boos zijn op een collega? Jongens, laten we vooral niet de wokand gaan doen met elkaar. Je mag gewoon een keer boos zijn op je werk. Dat is niet meteen grensoverschrijdend.

Voel wat je te voelen hebt. Druk dat niet weg. Ga juist bij jezelf kijken: wat betekent dit voor mij? Waarom ben ik verdrietig? Wat is er gebeurd waardoor ik verdrietig ben? Wat betekent dat en wat heb ik te doen?

Dat soort dingen zijn niet wazig. Ze horen gewoon bij ons mens-zijn.

Ik denk dat als jij meer gaat luisteren naar wat je intuïtief over iets denkt of voelt, je sneller peace of mind en geluk vindt. Juist door ernaar te luisteren. En af en toe ook door rigoureus te beslissen: hier ga ik niet mee verder.

Als je op je werk meerdere mensen hebt bij wie het niet goed voelt, en je hebt het erover gehad, maar je krijgt nog steeds elke keer de kriebels als je erheen moet, hoe erg is het dan als je daar elke dag naartoe gaat?

Ilithya: Dus de boodschap is: ga daarnaar luisteren. Negeer dat gevoel en die intuïtie niet, maar doe er iets mee. Want het probeert je iets te vertellen.

Hanneke: Ja. En als jij hier een aanvulling op hebt, als je iets wilt vertellen over intuïtie, als je wetenschappelijk bewijs hebt dat het werkt of rare reacties hebt gekregen van mensen die vonden dat je ermee moest stoppen: neem contact met ons op en kom erover praten.

Dit onderwerp verdient wat mij betreft wel een verdieping.

Ilithya: Helemaal mee eens.

Hanneke: Ik denk dat we er zo een beetje zijn. Heb je nog vragen? Heb ik alles gehad?

Ilithya: Je hebt me wel weer verrast met een mooi nieuw onderwerp.

Hanneke: Je wist het niet hè?

Ilithya: Nee, maar dat vind ik ook wel leuk. Mijn intuïtie had nog niet aangevoeld waar het over ging, dus die moet ik nog even trainen. Nee, maar hartstikke leuk. Ik denk dat we het hierbij laten.

Hanneke: Laten we dat doen.

Ilithya: En dan zouden we zeggen…

Hanneke: Tot de volgende.

Ilithya: Tot de volgende. En misschien ook nog wel leuk om te zeggen: als je deze podcast leuk vindt, abonneer je dan eventjes.

Hanneke: Dat zeg jij als hele goede podcastbegeleider.

Ilithya: Ja. Dan krijg je ook een melding als er een nieuwe aflevering komt. Als je het leuk vond, abonneer je dan op Op Eigen Kracht Meer Werkgeluk en laat vooral een comment achter met wat je ervan vond en wat jouw ervaring is met intuïtie.

Hanneke: En wat je ervan meeneemt. Dat vind ik ook interessant. Wat ga je ermee doen?

Ilithya: Zeker. Dan horen jullie ons bij de volgende.

Hanneke: Tot dan.

Ilithya: Tot dan.