Waarom ik zwetser ben geworden – en mijn vader me niet meer wil zien

  • Bericht auteur:
Vraag hulp op je werk

…”Wat een eikel die wiskundeleraar.”…

Mijn zoon loopt de keuken in.

Hij zucht en smijt zijn tas in de hoek.
“Hij gaf zo’n ongelófelijk moeilijke som. Ik snapte er geen snars van. Ik vroeg of hij me wilde helpen. Weet je wat ie zei?”

“Snap je dat nog steeds niet? Ik heb het al tien keer uitgelegd. Los het zelf maar op.”

Zélf!?

Belachelijk.

Vroeger moest ik ook mijn eigen problemen oplossen.

Mijn vader vond het zwak dat ik hulp zocht bij een therapeut.

Ongelofelijk, toch?

De scheiding van mijn ouders was een klap voor me. Ook al was ik inmiddels 24 jaar.

“Dat soort dingen los je zelf op, op eigen kracht”, zei mijn vader.

Hulp zoeken had bij ons thuis een negatieve klank. Mijn moeder zei: “Als je eenmaal in zo’n traject belandt, komt het niet meer goed met je.”

Ik piekerde veel, voelde me onrustig en sliep slecht. Dat zorgde ervoor dat ik toch aanklopte bij een therapeut. 

“Ben ik nu in een spiraal naar beneden beland?’, vroeg ik angstig in het eerste gesprek. De psycholoog keek me verbaasd aan. ‘Mijn ouders zeggen dat ik dit zelf moet oplossen.”

De therapeut zei: “Dat vonden ze vroeger. Het is juist een teken van kracht om hulp te zoeken als je het zelf niet meer weet of vastloopt. Met kiespijn ga je toch ook naar de tandarts?”

Praten met hem kalmeerde me. Al na een paar bezoeken sliep ik beter.

Achttien jaar geleden liet mijn vader me weten wat hij ervan vond.

…Ik wens je heel veel sterkte met vooral eigen innerlijke kracht en weinig gezwam om je heen van al dan niet goedwillende deskundigen of soortgelijke zwetsers…

Later schreef hij me een verpletterende brief.

… Ik wil je nooit meer zien, noch ooit iets van je vernemen…

Gezwam van zwetsers en je vader nooit meer zien? In je eentje dan je eigen kracht zoeken, ga daar maar aan staan.

Dat ik nu coach ben, is geen opwelling. Ik wilde personeel en arbeid op de sociale academie doen.

“Die geitenwollensokken-opleiding?”, hoor ik mijn vader nog zeggen. “Daar ga jij niet heen!”

Pas jaren later durfde ik voor mijn passie te gaan om professionals aan meer werkgeluk te helpen.
Al mijn eigen ervaringen neem ik mee in de coaching. 

En mijn vader? Ik belde hem nog in de hoop het contact te herstellen. Aan de lijn klonk de stem van een boze en verbitterde man. 

“Ik beschouw je niet meer als mijn dochter.”
Ik besefte dit komt nooit meer goed. Alhoewel ik bittere tranen huilde, had ik nu wel de kracht hiermee zelf te dealen. Maar dan ook enkel en alleen door wat ik eerder van al die zwetsers heb geleerd.

Ik vind het dus heel sterk als je hulp zoekt wanneer je je niet goed voelt, thuis of op het werk.

 De afgelopen jaren hielp ik 70 professionals en meerdere teams naar meer werkgeluk. Daar is niets zwetserigs aan. 

Gaat het bij jou niet lekker op je werk? Praat erover met je collega, je manager of ga naar de vertrouwenspersoon. Blijf er niet mee lopen en zoek hulp. 

Wil je er een keer met mij over praten? Voel je welkom!

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on print
Print